تبليغاتX




سنجاقک - آیا بود و نبودمان به دست نابودی سپرده شد؟!

سنجاقک

دلم که تنگ می شود ، روی دکمه های حروف که انگشتانم را می کوبم ، گاهی که می خندم ، اشکی می ریزم ، شوقی دارم ، بی حوصله می شوم ، می دانم که اینجا هست ! با همه ی آنچه که نوشته ام و می نویسم تا وقتی که خسته نشوم ,,, دلم که تنگ می شود ، سنجاقکم هست . لبخند می زنم.


خانه ی سنجاقک

نامه به سنجاقک

پیشین




 :

 
آیا بود و نبودمان به دست نابودی سپرده شد؟!

از این فیلمهای مستند زمان انقلاب خوشم میاد. انگار اون کشور با این کشور فرق داره. آدمهاش با اون تیپهای جالب و با اون شورو حال وقتی در راهپیمایی هستن انگار با تمام وجود ریختن تو خیابونها و شعار میدن. انگار دیگه هیچی براشون اهمیت نداره. همه یک تنه گوش به فرمان یک رهبر و مقتدا بودن. یک اتحادی بین مردم هست که فکر می کنم دیگه اصلا پیدا نشه. از دوستی پرسیدم که نظرت راجع به انقلاب اسلامی ایران چیه؟ گفت:" انقلاب شبیه باباي عرق خور یا معتاد مي مونه, میشه کشتتش؟!" بعد از گذشت نزدیک 30 سال از انقلاب چرا هر سال نفرت از این انقلاب زیادتر میشه؟ چرا هر سال این اتفاق کمرنگ تر و بی نور تر میشه؟ چه بلایی بر سر اون آرمانها اومده که حالا مردم آرزوی اون روزها رو دارن؟! با این مملکت چه کردند؟! چرا آنچه که می خواستند و می خواستیم نشد؟!

-این نوشته-   پنجشنبه دوازدهم بهمن 1385      |