|
دلم که تنگ می شود ، روی دکمه های حروف که انگشتانم را می کوبم ، گاهی که می خندم ، اشکی می ریزم ، شوقی دارم ، بی حوصله می شوم ، می دانم که اینجا هست ! با همه ی آنچه که نوشته ام و می نویسم تا وقتی که خسته نشوم ,,, دلم که تنگ می شود ، سنجاقکم هست . لبخند می زنم. خانه ی سنجاقک نامه به سنجاقک پیشین  : |
حرفی ندارم. فکرهایم, مثل بچه های باشعور و مطیع, با هم در توافق و آشتی هستند. بدنم عاقل است و قلبم ضربانی منطقی دارد. دو دنیا/ گلی ترقی/انتشارات نیلوفر/چاپ سوم یک سوال فنی: من با این پشت بادخورده چه کنم؟! -این نوشته- دوشنبه سیزدهم فروردین 1386
|
|
