يك مدت كه نمي نويسي آنقدر حرف روي دلت تلنبار ميشه كه اندازه ندارد. نشد كه بنويسم يعني وقتش نبود. حالا كه اين جا نشسته ام و مي خواهم نوشتن را شروع كنم سردرگمم كه اول از قيصر امين پور بنويسم يا حال روز خودمان يا از مالزي.
* * *
درست روز قبل نهم آبان (روز مهمي بود برايم) ساعت هفت صبح, آن پيامك يك جمله اي اشكم را سرازير كرد. اولين چيزي كه بعد از فهميدن مرگ قيصر امين پور در ذهنم آمد اين بود:" از رفتنت دهان همه باز ..." *. تمام روز در خودم پيچيدم. مي دانيد آقاي مسافر, من اطمينان دارم كه شما ديگر اين روزها كاملا شاد هستيد چون ديگر يك سطر در ميان آزادي براي شما معنايي ندارد. شما آزادي سال هاي سال.
* * * *
براي روز مراسممان زحمت كشيديم و كشيدند. خدا را شكر همه چيز عالي شد. زحمت كارت دعوت را هادي حيدري عزيز كشيد.
تا يادم نرفته بگم كه حضور اين استاد دوست داشتني در مراسم آنقدر شگفت زده ام كرد كه وقتي ديدمشان جيغ كشيدم! اين دختر هم كه اگر نبود مراسم برايم رنگي نداشت.
* * * * *
حالا نشسته ام در خانه خودمان در مالزي. زندگي دو نفره در جايي فرسنگ ها دور از خانوادها و دوست هايمان. خوب است و ملس. بگذاريد بقيه اش را در پست بعدي بگويم كه حرف زياد است و من تشنه نوشتن.
*جمله اي از قيصر امين پور در كتاب "دستور زبان عشق"