یادمه از عمو پورنگ سوال کردن که چرا اجرای کودکان و خرد سالان انتخاب کردی گفت چون دلم برای بچه های این دوره می سوزه!چون بچه ها توی این قفس ها که ما بهشون میگیم آپارتمان توی این زندگی مدرن تنهان.

امروز  روز جهانی کودکان و تلویزیون بود. یه روز خییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییلی مهم که متاسفانه توجه چندانی بهش نمیشه (تنها کاری که بلدن بکنن اینه که اولین جمعه بعد اون روز و از صبح تا شب کارتون پخش کنن)از اون جهت گفتم این روز مهمه که بچه های درو ور ما چند ساعت از وقتشون رو پای این جعبه سر میکنن و در مقابلش چند ساعات در کنار پدر و مادر شروع میکنن به صحبت کردن و گفتن از خودشون و عقیده هاشون(البته  چند دقیقه هم غنیمتیه!).کاشکی فقط موضوع به دیدن برنامه های مناسب سن ختم میشد اما متاسفانه باید این تلویزیون یا به برفک برسه(که محاله چون شبکه ها رفته رفته شبانه روزی میشن)یا جلوی تلویزیون خوابشون ببره (البته این خوابیدن هیچوقت لذت اون خوابیدن با صدای لالایی و قصه خوندن مادر و بوسیدن آخر شب رو نداره)که کوتاه بیان.

یکی از آشناهای دور بالاخره مجبور شد ماهواره در مواقعی که صبا(دختر ۱.۵ سالش )بیداره روشن نکنه چون صبا تمام حرکات آرایشی رو یاد گرفته بود و نزدیک بود با موچین چشمش و در بیاره و کار های دیگرش که بمانید. وقتی داشت تعریف میکرد با این که کلی خندیدم اما افسوس خوردم که چند درصد پدر و مادر ها  مراقب رعایت نکات ظریف در امر تربیت هستن(همین که بچه جلو تلویزیون باشه و صداش در نیاد بسه یا...)

پ ن:من که عاشق کارتون و انیمیشن و عمو پورنگم. این روز هیچیم نداشته باشه به دیدن کارتون هاش میارزه.من که جمعه خودم پای تلویزیونم شما هم این فرصت رو از دست ندید.(ولی خداییش کارتونم کارتون های قدیم!)